Αποτελεί η κακή κατάσταση των Ευρωπαϊκών αλιευμάτων μια αποτυχία που θα μπορούσε να ξεπεραστεί με καλή διαχείριση?

Ο Dr Rainer Froese, θαλάσσιος οικολόγος στο Iνστιτούτο Leibniz Institute for Marine Sciences του πανεπιστημίου Christian-Albrechts στο Κίελο της Γερμανίας, εκφράζει στο τελευταίο τεύχος της εβδομαδιαίας επιθεώρησης Nature τις ανησυχίες του για το μέλλον της αλιείας στην Ευρώπη. Τονίζει πως παρά τη μικρή οικονομική σημασία του αλιευτικού τομέα στην Ευρώπη, οι πολιτικές αποφάσεις συχνά καθοδηγούνται από τα λόμπυ της αλιευτικής βιομηχανίας, κυρίως σε επίπεδο κράτους-μέλους, αγνοώντας τις υποδείξεις της επιστημονικής κοινότητας. Ο Rainer Froese ασκεί οξεία κριτική στον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις τόσο σε Ευρωπαϊκό όσο και σε κρατικό επίπεδο, καθώς και στην υφιστάμενη Κοινή Αλιευτική Πολιτική. Συμπαραστέκεται στη διάθεση της αρμόδιας επιτρόπου, Μαρίας Δαμανάκη, να επιτύχει ανάκαμψη των αλιευτικών αποθεμάτων ως το 2015 και διαβλέπει σημαντικά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση στην επικείμενη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής. Ωστόσο, αν και με τη μεταρρύθμιση αυτή ορίζονται διεθνή όρια αναφοράς για την εκμετάλλευση των αλιευτικών αποθεμάτων, ο προβληματισμός του παραμένει καθώς η μεταρρύθμιση α) δεν είναι τόσο τολμηρή όσο άλλες επιτυχημένες μεταρρυθμίσεις της αλιευτικής πολιτικής που έγιναν πρόσφατα στη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ, β) δεν περιορίζονται δραστικά οι επιδοτήσεις, και πάνω απ’ όλα γ) τα νέα μέτρα θα πρέπει να εγκριθούν από τους ίδιους φορείς που συνέβαλαν στη δημιουργία των προβλημάτων κατά το παρελθόν.

Ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Η εκστρατεία «μηδενικής ανοχής» της ΕΕ κατά της παράνομης αλιείας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
 

13/4/2011

Από το Γραφείο της Επιτρόπου στην Αθήνα

ΘΕΜΑ: Η εκστρατεία «μηδενικής ανοχής» της ΕΕ κατά της παράνομης αλιείας

Καθώς το νέο σύστημα της ΕΕ για τον έλεγχο της αλιείας έχει πλέον τεθεί σε πλήρη λειτουργία, θα είναι ακόμη πιο δύσκολο για τους αλιείς να αλιεύουν παράνομα ατιμώρητα.

Με την έγκριση λεπτομερών κανόνων σχετικά με τη διενέργεια ελέγχων καθ' όλο το μήκος της αλυσίδας αγοράς «από το δίχτυ στο πιάτο», η ΕΕ διαθέτει πλέον τα μέσα που επιτρέπουν τη ρήξη με το παρελθόν και την καλλιέργεια πνεύματος συμμόρφωσης ώστε να σταματήσει η υπεραλίευση και να καταστεί η αλιεία στην ΕΕ πραγματικά βιώσιμη. Το νέο σύστημα εξασφαλίζει ιχνηλασιμότητα σε όλο το μήκος της αλυσίδας: από τη στιγμή που αλιεύονται τα ψάρια έως ότου φτάσουν στον καταναλωτή. Οι αρχές των κρατών μελών μπορούν να επισημάνουν τυχόν παρατυπίες σε οιοδήποτε στάδιο της αλυσίδας αγοράς και να ανιχνεύσουν τον δράστη. Οι έλεγχοι θα διενεργούνται κατά τον ίδιο τρόπο σε όλη την Ευρώπη. Τα δεδομένα θα συλλέγονται και θα διασταυρώνονται ηλεκτρονικά. Όταν το προϊόν θα φτάνει στο κατάστημα, ο καταναλωτής θα γνωρίζει ότι αυτό αλιεύθηκε νόμιμα. Σε περίπτωση που κάποιος διαπράξει παρανομία θα αντιμετωπίζει εξίσου αυστηρές κυρώσεις ανεξαρτήτως τόπου και εθνικότητας. Σε περίπτωση, δε, που συλληφθεί επανειλημμένα να αλιεύει παράνομα, χάρη στο νέο σύστημα βαθμολόγησης θα κινδυνεύει να χάσει την άδειά του.

Δεν ξέρουμε... τι ψάρια πιάνουμε!

Αναδημοσίευση από τη Real News. Το θέμα έχει επανέλθει πολλές φορές αλλά δε γίνεται τίποτα προς το παρόν...

Ανενεργό παραμένει από το 2009 το Εθνικό Πρόγραμμα Συλλογής Αλιευτικών Δεδομένων για διοικητικούς, σύμφωνα με το υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σαφή δεδομένα για τα ιχθυαποθέματα, για τα είδη και τις ποσότητες των ψαριών που αλιεύονται, αλλά και για τις ποσότητες των αλιευμάτων που απορρίπτονται πάλι στη θάλασσα. Την ώρα που η Ευρωπαία επίτροπος Αλιείας Μαρία Δαμανάκη έχει παρουσιάσει σειρά προτάσεων για την αυστηροποίηση ορισμένων κανονισμών ώστε η αλιεία να καταστεί και πάλι βιώσιμη, η Ελλάδα ψαρεύει σε θολά νερά.

Έκκληση για το μέλλον της Ευρωπαϊκής αλιείας

Μέλη του Γαλλικού Συνδέσμου για την Αλιευτική Επιστήμη στο τελευταίο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού Fisheries Research διακηρύττουν την ανάγκη για δραστικές αλλαγές της διαχείρισης της Ευρωπαϊκής αλιείας. Επισημαίνουν ότι οι αλιείς είναι οι ίδιοι θύματα της υπεραλίευσης. Καταβάλουν μεγάλη αλιευτική προσπάθεια για να εκμεταλλευτούν πόρους που είναι λιγοστοί, οι οποίοι είναι λιγοστοί ακριβώς λόγω της έντασης της εκμετάλλευσης αυτής. Ο στόχος πρέπει και μπορεί να είναι το αντίθετο: να περιοριστεί η ένταση της εκμετάλλευσης προκειμένου να ανακάμψουν τα αλιευτικά αποθέματα και πλέον με λιγότερη προσπάθεια να εκμεταλλεύονται άφθονους πόρους.

Οικοσυστημική προσέγγιση στη διαχείριση της αλιείας

Η οικοσυστημική προσέγγιση στη διαχείριση της αλιείας (Ecosystem Approach to Fisheries Management / Ecosystem-based management) είναι η κατεύθυνση προς μια ολοκληρωμένη διαχείριση των θαλάσσιων βιολογικών πόρων. Η προσέγγιση αυτή εξετάζει τους θαλάσσιους πόρους ως αναπόσπαστο κομμάτι του οικοσυστήματος. Δεν εστιάζει μόνο στα λίγα εμπορικά είδη, και λαμβάνει υπόψη τη γνώση και την αβεβαιότητα ως προς το πώς αλληλεπιδρούν διάφοροι βιοτικοί (π.χ. πολύπλοκες τροφικές σχέσεις ανάμεσα στα είδη), αβιοτικοί (π.χ. κλιματική αλλαγή) και ανθρωπογενείς παράγοντες, με σκοπό την αειφορία της αλιείας μειώνοντας την επίδρασή της στο οικοσύστημα (διατήρηση της βιοποικιλότητας, της δομής και λειτουργίας του οικοσυστήματος).

Η σχετικά πρόσφατη αυτή τάση στη διαχείριση της αλιείας έχει σκοπό να αντικαταστήσει τις παραδοσιακές μεθόδους οι οποίες εστιάζουν στην παραγωγή και διαχείριση ενός μόνο είδους σαν να είναι απομονωμένο από το υπόλοιπο οικοσύστημα. Οι μέθοδοι αυτές αποδείχτηκαν αναποτελεσματικές, με αποκορύφωμα την κατάρρευση του αποθέματος του μπακαλιάρου του Δ. Ατλαντικού το 1992 στον Καναδά, χώρα με τεράστια παράδοση στην αλιευτική διαχείριση. Δεν είναι ωστόσο τυχαίο ότι επιστήμονες, ερευνητικοί φορείς και φορείς διαχείρισης στον Καναδά πρωτοστατούν τα τελευταία 10-15 χρόνια στην υιοθέτηση μιας πιο οικοσυστημικής προσέγγισης της διαχείρισης της αλιείας.