Η οικολογική σήμανση ή σήμανση πράσινων προϊόντων, ελληνιστί eco-labeling, αποτελεί μια πολύ διαδεδομένη πλέον πρακτική πιστοποίησης που διασφαλίζει ότι το προς κατανάλωση προϊόν παράγεται με μεθόδους φιλικές προς το περιβάλλον. Ή μήπως όχι; Ας εστιάσουμε στα (επιστημονικά) νερά μας που γνωρίζουμε λίγο καλύτερα, δηλαδή στην σήμανση μπλε προϊόντων. Εδώ και πολλά χρόνια το eco-labeling έχει προταθεί από πολλούς επιστήμονες ως ένα από τα διαχειριστικά μέτρα που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αειφόρο διαχείριση των αλιευτικών αποθεμάτων. To Marine Stewardship Council (MSC) ιδρύθηκε το 1996 από το WWF και την εταιρία τροφίμων Unilever και ανεξαρτητοποιήθηκε τρία χρόνια αργότερα. Αντικείμενό του η πιστοποίηση αλιευμάτων που προέρχονται από φιλικές προς το περιβάλλον μεθόδους αλιείας. Η απόδοση της σήμανσης εγγυάται ότι τα συγκεκριμένα αποθέματα δεν είναι υπεραλιευμένα ενώ προέρχονται από αλιείες που δεν έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και ταυτόχρονα υπόκεινται σε ένα επαρκές διαχειριστικό σύστημα. Κάθε προϊόν (είδος θαλασσινού από συγκεκριμένη περιοχή και τύπο αλιείας) υποψήφιο προς σήμανση αξιολογείται από επιστημονική επιτροπή του MSC και η σήμανση ανανεώνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ωστόσο η αξιολόγησα του προϊόντος γίνεται ύστερα από αίτηση των ενδιαφερόμενων (π.χ. εταιρίες ή συνεταιρισμοί αλιείας) οι οποίοι και καταβάλουν το αντίστοιχο αντίτιμο. Ο καταναλωτής αποφεύγει την κατανάλωση μη βιώσιμων αποθεμάτων κι ενθαρρύνει μεθόδους φιλικές προς το περιβάλλον ενώ παραγωγοί κι έμποροι αυξάνουν τις πωλήσεις τους. Ένα αξιόπιστο τέτοιο σύστημα μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην αντιμετώπιση του παγκόσμιου προβλήματος της υπεραλίευσης. Η αυξημένη ζήτηση πιστοποιημένων προϊόντων παρέχει κίνητρα στους αλιείς να στραφούν σε περιβαλλοντικά φιλικές μεθόδους και αειφόρες ποσότητες αλιευμάτων καθώς και να σεβαστούν τα υπάρχοντα και να απαιτήσουν εξελιγμένα διαχειριστικά πλαίσια.
